خبرگذاری حکومت نظامی

واقعا حاکمیت با خودش چه فکر می‌کند؟ آیا با خفه کردن صدای منتقدان می‌توان به دوام حکمرانی مطمئن بود؟ انتخابات مجلس، فرمایشی؛ روزنامه ها توقیف؛ منتقدان زندانی؛ سایت‌ها فیلتر؛….آخر این چه وضعش است؟! انقلاب شد که همه این‌ها نباشد اما حالا همه آنها که بود اکنون نیز هست، بعلاوه اینکه دامنه آنها نیز گسترده‌تر شده است؟! حکومت می‌تواند به خودش ببالد که با این اقدامات هر چه بیشتر مردم را از سیاست دورتر کرده است.
او می‌تواند حاصل 8سال مخالفت کورکورانه با خاتمی و 3سال و اندی همراهی کورکورانه با احمدی نژاد را در قالب میوه سیاست گریزی مردم برداشت کند، اما زهی خیال باطل! شاید توانسته باشد از نسل بعد از جنگ گروهی را بفریبد و آنها را گاهی با شخصیت‌های فانتزی و سریالی و گاهی یا شخصیت های حوسین حوسینی! و گاهی با تهییج احساسات توده ای و تحلیل‌های یک‌ سویه رسانه‌ای، اندک زمانی به خود مشغول دارد؛ ولی هیچگاه نخواهد توانست کسانی را که همه ترفندهای‌ آنها را دیده و چشیده اند را بار دیگر فریب دهد.
حنای آنها دیگر برای ما رنگی ندارد و دستان آلوده به گناه‌شان دیگر برای ما رو شده است. مایی که تمام فریبکاری‌های آنها را دیده‌ایم، در نمازجمعه‌ها پای منبرشان تکبیر می‌فرستادیم، در راهپیمایی‌های دشمن شکن! آنها شرکت می‌کردیم، آمدنشان را الطاف الهی می‌دانستیم و برای رفتنشان اشک ماتم می‌ریختیم ولی ما دیگر از این سوراخ دوبار گزیده نخواهیم شد! که اگر اینطور نباشد باید در عقل خود شک کنیم.

شاید الان معیشت را آنقدر بر ما تنگ کرده باشند که فکر غیر اقتصادی مجالی در ذهن ما پیدا نکند، اما بدانند ریشه سیاست مداری هنوز در ما خشک نشده است؛ چه اینکه انقلاب ما سیاسی بود و نه اقتصادی و سیاست یعنی زندگی، پس آنها نخواهند توانست زندگی ما را بگیرند.

ما نسلی هستیم که آرمان‌ها و ایدئولوژی احمقانه آنها خیلی از مواهب دنیوی را بر ما حرام کرد؛ قشنگ‌ترین دوره زندگی‌مان، کودکی‌مان را با حسرت‌ نداشتن‌ها‌ مان گذراندیم و الان شاید گرفتاری زندگی امان‌مان را بریده باشد ولی بدانند که ما آتش زیر خاکستر هستیم و روزی نه چندان دور زبانه می‌کشیم و دودمان آنها را خاکستر می‌کنیم و بدانند که آن روز نزدیک است.

و سيعلم الذين ظلموا اي منقلب ينقلبون.